میروم تا کربلا

میرَوَم بَر کَربَلا تا عُقده یِ دِل واکُنَم
یوسُفِ گُمگَشته را بِینِ حَرَم پِیدا کُنَم

مَن یَقین دارَم که مَهدی زائِرِ کَربُبَلاست
میرَوَم جان را فَدایِ یوسُفِ زَهرا کُنَم

اَز نَجَف تا کَربَلا پایِ پیاده میرَوَم،
تا که خود را هَم قَطارِ زِینَبِ کُبرا کُنَم

روضه ای خواهَم بِخوانَم دَرکِنارِ عَلقَمه
سُفره یِ دِل وا به پیشِ حَضرَتِ سَقّا کُنَم